توی سینه این دله من می خواد اتیش بگیره

مونده سره دو راهی چه راهی پیش بگیره

یکی حالا پیدا شده قدره اون رو میدونه

رگه خوابه یاره منو رفیقه من می دونه

وای دارم آتیش میگیرم دیگه از غصه و غم

دلم میخواد بمیرم                 

وای اگه برگرده پیشم براش پروانه میشم

ازش جدا نمیشم 

نمی تونه مرغه دلم از حسودی بخونه

نمی دونه روی کدوم شاخه باید بمونه

اگه یه روز ببینم کسی براش میمیره

حسودی رو میاره دلم اتیش میگیره

می ترسم حرفای خوبی توی گوشش بخونه

می ترسم اون تا به سحر توی خلوتش بمونه

با یه بغل مریم ناز                  دارم میام به دیدنت        

این غصه سهم من نبود           دیگیرم از بریدنت

دلگیرم از تو که منو               تنها گذاشتی با همه

حس میکنم بدون تو                غصه دارم یه عالمه

دیشب به خوابم اومدی            از غصه غمگین تر شدم

گفتی بیا به دیدنم                    از بغض تو پرپر شدم

شبها مره لب بسته منم دل شکسته منم          تا سحر بیدارم سر بزار رو حالم

بر نخیزد از من هایو هویی                   هرگز هرگز باور نکنم عهد و پیمانه ما شد فراموش

 گفتم قرارمون نبود                       اروم و بی صدا بشی     

 بری تو دست سرد خاک              اینجور ازم جدا بشی

 با این دوتا چشم ترم                     زل میزنم توی چشات     

 پلکاتو اسوده ببند                    لالایی میخونم برات

شبها مره لب بسته منم دل شکسته منم          تا سحر بیدارم سر بزار رو حالم

بر نخیزد از من هایو هویی         هرگز هرگز باور نکنم عهد و پیمانه ما شد فراموش

تو کوچه ای که صوت و کوره          نگاه من ز چشمی دوره

منتظر فرشته بودم                      اون که تو تاریکیه نوره

سالهای سال میگردم                   پیدا نمی کنم نشونه

نه راه پیش دارم تو کوچه               نه راه برگشته به خونه

اثیر کوچه ها شدم                      بیا که خسته شد دلم

از این کوچه به اون کوچه               نمی دونم کجا برم

راه خونه گم کردمو                      سرگردون و پریشونم

اه ای خدا برس به داد                   همین دل و همین این جونم

ای که بی تو خودم                 رو تک و تنها میبینم

هرجا که پا میزارم                نورو اونجا میبینم

یادمه چشمای تو                 پره درد و غصه بود 

 غصه ی غربت تو                 قد صدتا قصه بود

یاده تو هرجا که هستم با منه

داره عمره منو اتیش میزنه

تو برام خورشید بودی           توی این دنیای سرد

گونه های خیسم رو              دستای تو پاک می کرد

حالا اون دستا کجان             اون دوتا دستای خوب

چرا بی صدا شده                  لب قصه های خوب

من که باور ندارم                 اون همه خاطرمون

عاشق اسمونام                    پشت این پنجره ها

اسمون سنگی شده               خدا انگار خوابیده

انگار از اون بالا ها              گریه هامو ندیده

درده من از ادمهای بی وفا نیست               زخم دل از غربت و از دشمنا نیست

گله ای از غربت و دوری ندارم                اشکه من از قسمت و نارمردیها نیست 

اونی که عشقمه         همه وجودمه دلم رو میشکنه

اونی که محرمه             شریکه قلبمه دلم رو میشکنه 

زخم دشمن انقدر اثر نداره                         اخه دشمن از دلم خبر نداره

ولی اونکه عشقمه محرمه رازه                 زخکی که توی دل میکاره مندگاره

دله من راضی به بارون چشاش نیست          اخه اون جدا از این جون و تنم نیست

ولی اون توی عمق ماجرای حرفاش            چیزی جز اینکه بخوام جون بکنم نیست

خسته و در به دره شهر غمم                        شب از هرچه شب سیاه تره

زندگی زندونه سرد کینه هاس                       روی دلم زخم هزارتا خنجره

چی میشد اون دستای کوچیک و گرم                روی سرم دست نوازش میکشید

بستر تنهایی و سرد منو                             بوسه ی گرمی به اتیش میکشید

چی میشد تو خونه ی کوچیکه                       من غنچه های گل غم باز نمیشد

چی میشد هیچکسی تنهام نمی زاشت               جز خدا هیچ کسی تنها نمی شد

از عذاب جاده خسته                       نرسیده و رسیده

ماهی از سر رسیدن                      نکشیده و کشیده

غم سرگردونی هامو با تو صادقانه گفتم

اسمی که امس شبم بود با تو عاشقانه گفتم

من سرگردون ساده تورو صادق میدونستم

این برام شکسته اما تورو عاشق می دونستم

توی تمام طول جاده که افق برابر بود

شوق راه دوشه ی من                    اسم تو همسفرم بود

من دل شیشه ای هرجا                   هر شکستن که شکستم

زیر کوه بار غصه                         هر نشستن که نشستن

اسم تو از خاطر برد                       که نحیفم و پیاده

تورو فریاد زدم و خون شدم تو رگ جاده

نیزه ی نمباد شرجی                       وسط دشت تابستون

تازیانه های رگبار                         توی چلی زمستون

نتوستن کینه ی منه                       خسته ی خسته

شوق رفتن رو بگیرن                    حالا که رسیدم اینجا

پر قصه برای گفتن                        پر نیازه تو برای اه کشیدن و شنیدن

تورو با خودم غریبه از خودم جدا میبینم

خودم رو پر ترانه تورو بی صدا میبینم

اون همیشه با محبت برای من دیگه نیستی

نگو صادقی به عشقت

اخه چشمات میگن نیستی

از غم رفتنت دیگه                                                 پاره شده بنده دلم

خونه ی نو یاره جدید                                             مبارکت باشه گلم

چه بی خبر جشن تو شد                                      نگفتی که منم بیام

باشه ولی من از خدا                                            خوش بختی تو فقط میخوام

غم منو نخور دیگه                                                 قسمت و بازیچه هاش

اگه هنوز دوسم داری                                           دیگه به فکر من نباش

توی دفتر خاطرهام                                               هنوزم اسم تو تکه

توره سفید روی شونه هات                                    مبارکه مبارکه

میخوام تورو دعا کنم سنگام رو با تو وا کنم      برای اخرین دفعه توی چشم تو نگاه کنم

دلم میخواد تو روزگار                                           توی خوشی ها پر بزنی

توی ناز و نعمت بمونی                                         تا زیر غصه نشکنی

الهی دروازه عشق                                              به روت همیشه باز باشه

به خاک و سنگ دست بزنی                                  الهی که طلا باشه

عاشقی کاره تو نبود من عاشقت بودم و بس

طفلی دله ساده ی من چقدر به پای تو نشست

روزی که رفتی یادته چه بی صدا بی تو شکست

 تاريخ : امروز

 از: خالق

 موضوع : خودت

 من خدا هستم. امروز من همه مشكلاتت را اداره ميكنم . لطفا به خاطر داشته باش كه من به كمك تو نياز ندارم. اگر در زندگي وضعيتي برايت پيش آيد كه قادر به اداره كردن آن نيستي، براي رفع كردن آن تلاش نكن آنرا در صندوق( براي خدا تا انجام دهد) بگذار . همه چيز انجام خواهد شد ولي در زمان مورد نظر من، نه تو ! وقتي كه مطلبي را در صندوق من گذاشتي ، همواره با اضطراب دنبال(پيگيري) نكن . در عوض روي تمام چيزهاي عالي و شگفت انگيزي كه الان در زندگي ات وجود دارد تمركز کن . نااميد نشو ، توي دنيا مردمي هستند كه رانندگي براي آنها يك امتياز بزرگ است. شايد يك روز بد در محل كارت داشته باشي : به مردي فكر كن كه سالهاست بيکار است و شغلي ندارد.

انقلاب کردیم تا شاه و شاهزاده نداشته باشیم.....آقا و آقازاده داریم!

انقلاب کردیم تا سیاستمان دینی شود...دینمان سیاسی شد!

انقلاب کردیم تا اقتصادمان انسانی شود...اننسانیمان اقتصادی شد!

 انقلاب کردیم تا خیابان هایمان شریف شود...شرافتمان خیابانی شد!

انقلاب کردیم تا رنگ آزادی را ببینیم...اسارت رنگ شده را دیدیم!

انقلاب کردیم تا دردهایمان درمان شود...درد بی درمان گرفتیم!